grupy poetyckie III

umiejscowieni
posługują się atlasem historycznym, znajdują lub wymyślają historie jakie miały tam miejsce. dokonują szczegółowych opisów miast, architektury, drobnych zdarzeń.

brzmieniowcy
piszą teksty bez potocznego sensu, naśladują różne odgłosy. ich wieczorki poetyckie odbywają się w ciemności.

naj
biją rekordy. starają się napisać najdłuższy, najgłupszy czy też najśmieszniejszy wiersz, używają największej ilości przecinków na linijkę, stosują wszelkie techniki, mogące uczynić ich wiersz najbardziej zaawansowanym w jakiejś dziedzinie, czy też pod jakimiś względami.

braki
brak w ich wierszach np. czasowników, albo nie używają interpunkcji, wybranych liter, nie podają informacji wymaganych przez redakcje, albo umieszczają np. 45 wierszy na jednej małej stronie (jako przykład braku miejsca).

solidni
przez wiele lat ćwiczyli warsztat, stosują cztery etapy korekty i dwie recenzje przed wydaniem wiersza. kontrolują wykonanie założeń twórczych, stosują przemyślaną promocję.

tajniacy
grupa czytelniczo-twórcza, poeci zostawiają tekst czytelnikowi, on wybiera kogoś innego i mu w sposób niezauważony przekazuje tekst. poszczególni twórcy są dla siebie nawzajem czytelnikami. ktoś wydał ich antologię, w której wszyscy występują pod pseudonimami.

grupa sponsora
sponsor znajdował młode talenty i je promował, ale za to musieli pisać o nim wiersze.

udający poetów
nic nie piszą, są to aktorzy, otwierają usta, udają że mają natchnienie, albo deklamują coś, ale zagłuszają ich maszyny.